مدرسهی عالی دختران
در چشمانداز تهرانِ دهۀ پنجاه خورشیدی، و در میان غوغای دگرگونیهای فرهنگی و اجتماعی آن روزگار، مؤسسهای قد برافراشت که گویی مأمنی بود برای رؤیاهای نهفتۀ زنان این دیار؛ مدرسهای عالی، مختص دختران، که در پاییز سال ۱۳۲۳ هجری خورشیدی با وقف باغی در ونک –میراث مرحوم مستوفیالممالک– بنیاد نهاده شد.
این نهاد نوپا که نخست در زمرۀ مؤسسات غیرانتفاعی جای داشت، در آغازین سال فعالیت خود، میزبان نود و پنج دختر دانشطلب بود که در حجرههای زبانهای خارجه، فنون خانهداری و اصول تغذیه، تحصیل میکردند؛ بیآنکه گمان برند روزی این مکان، به یکی از جامعترین دانشگاههای ویژۀ بانوان در سراسر جهان اسلام بدل خواهد شد.
در سال ۱۳۴۳، به همّت دکتر کریم فاطمی و با پشتیبانی فرح پهلوی، این مدرسۀ عالی به مرتبۀ دانشگاه ارتقاء یافت و «دانشگاه فرح پهلوی» نام گرفت. این نهاد نوین، نخستین بار بود که بهواسطۀ آزمون سراسری دانشجو میپذیرفت و چهار دانشکدۀ آغازینِ آن – علوم پایه، ادبیات و علوم انسانی، مدیریت و اقتصاد، و هنر – چشماندازی نو به روی بانوان این سرزمین میگشود. دیری نپایید که این دانشگاه، به عرصهای برای بروز استعدادهای زنانه بدل شد، و هر یک از رشتههای آن دروازهای میگشود به سوی اندیشه و عمل.
در این ایام، مهری اکبری –بانوی هنرمند ایرانی– پا به این دانشگاه نهاد. وی که تحصیلات دبیرستانی خود را در میانۀ دهۀ پنجاه به انجام رسانیده بود، در رشتۀ زبان انگلیسی مشغول به تحصیل شد؛ اما آنچه از این دوره برای او برجای ماند، فراتر از آموزههای آکادمیک، چشماندازی نو برای مهاجرت بود. مهری، پس از فراغت از تحصیل، راهی دیار انگلستان شد تا از دریچۀ زبان، جهانی دیگر را تجربه کند.
