دانشگاه پلی‌تکنیک ساوت‌بانک لندن

پلی‌تکنیک ساوت‌بانک (Polytechnic of the South Bank) نام تاریخی مؤسسه‌ای است که امروزه با عنوان دانشگاه ساوت‌بانک لندن (London South Bank University – LSBU) شناخته می‌شود. این نام نه‌تنها یک دورۀ مهم در تاریخ این مرکز آموزشی را نشان می‌دهد، بلکه نمایانگر فلسفه‌ای است که همچنان در هویت آن باقی مانده است: تمرکز بر آموزش‌های عملی، کاربردی و حرفه‌محور.

ریشه‌های این دانشگاه به سال ۱۸۹۲ بازمی‌گردد، زمانی که با نام مؤسسه پلی‌تکنیک بورو (Borough Polytechnic Institute) و با هدف «ارتقای مهارت‌های صنعتی، دانش عمومی، سلامت و رفاه جوانان» طبقات محروم جنوب لندن تأسیس شد. از همان ابتدا، دوره‌هایی مانند نجاری، چاپ، کفش‌سازی و طراحی صنعتی، در کنار کلاس‌های خیاطی و خانه‌داری برای زنان، نشان‌دهنده رویکرد عملی و جامعه‌محور آن بود.

نقطۀ عطف بزرگ در سال ۱۹۷۰ رخ داد، زمانی که این مؤسسه با سه کالج تخصصی دیگر—مدرسۀ ساختمان‌سازی بریکستون، کالج شهر وست‌مینستر و کالج ملی—ادغام شد. نتیجۀ این ادغام، تولد نهادی بزرگ و جامع با نام پلی‌تکنیک ساوت‌بانک بود. مراسم نام‌گذاری رسمی آن در سال ۱۹۷۱ با حضور مارگارت تاچر، وزیر آموزش وقت، برگزار شد که نشان از اهمیت ملی این مؤسسه داشت. در دهۀ ۱۹۷۰، این پلی‌تکنیک به یکی از مراکز پیشرو در آموزش رشته‌های معماری، طراحی داخلی و مهندسی در بریتانیا تبدیل شد. نظام آموزشی آن بر پایۀ پروژه‌های عملی، کار در استودیو، ماکت‌سازی و ارتباط تنگاتنگ با صنعت استوار بود و فارغ‌التحصیلان آن به‌سرعت جذب بازار کار می‌شدند.

درست در همین دوره بود که مهری اکبری در سال ۱۹۷۲ (۱۳۵۱) در رشته‌ی طراحی و دکوراسیون داخلی از این دانشگاه فارغ‌التحصیل شد و سپس به ایران بازگشت.

مسیر تکامل این مؤسسه ادامه یافت و پس از تغییر نامی کوتاه به پلی‌تکنیک ساوت‌بانک (South Bank Polytechnic) در سال ۱۹۸۷، در نهایت در سال ۱۹۹۲ با اجرای قانون آموزش عالی، به وضعیت کامل دانشگاهی دست یافت و نام دانشگاه ساوت‌بانک (South Bank University) را برگزید. نام نهایی این دانشگاه در سال ۲۰۰۳ به دانشگاه ساوت‌بانک لندن (LSBU) تغییر یافت.

امروزه، LSBU با حفظ همان میراث پلی‌تکنیک، یکی از دانشگاه‌های مدرن و معتبر لندن است. دانشکدۀ معماری و محیط ساخته‌شدۀ آن، که ریشه در مدرسۀ ساختمان‌سازی بریکستون دارد، همچنان از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است و تمامی دوره‌های آن توسط مؤسسۀ سلطنتی معماران بریتانیا (RIBA) و هیئت ثبت معماران (ARB) معتبر شناخته می‌شوند.